Η Ιστορία των PC Cases

Πριν από οτιδήποτε άλλο...


ENIAC ονομαζόταν η πρώτη στο κόσμο πλήρως προγραμματιζόμενη υπολογιστική συσκευή. Το ακρωνύμιο τoυ προέρχεται από το ''Electronic Numerical Integrator And Computer'' (Ηλεκτρονικός αριθμητικός ολοκληρωτής και υπολογιστής), και όσο περίεργο και αν φαίνεται, οι κατασκευαστές του δεν είχαν στο μυαλό τους τη κατάρριψη επιστημονικών στόχων. Κύριος λόγος ύπαρξης αυτής της συσκευής ήταν ο υπολογισμός και η σύνταξη πινάκων εμβέλειας και τροχιάς για βολές των νέων όπλων του στρατού των Η.Π.Α κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.

Τώρα, αν έχετε στο μυαλό σας τον ENIAC ως ένα λιγότερο προηγμένο PC με λιγότερες υπολογιστικές δυνατότητες ή ακόμα μια ογκώδη μηχανή υπολογισμών τοποθετημένη μέσα σε ένα άσπρο κουτί μεγέθους περίπου όσο ένα μεγάλο τραπέζι, τότε είστε λάθος. Είναι αλήθεια ότι ο ENIAC ήταν μεγάλος, αλλά όχι τόσο όσο ένα μεγάλο τραπέζι... περισσότερο σαν ένα ολόκληρο δωμάτιο. Προσπαθήστε να φανταστείτε τον ENIAC σαν ενα οργανωμένο (αυτό θα μπορούσε να είναι υπερβολή δεδομένου ότι είχε πολλά καλώδια, μη ωραία και οργανωμένα ''δεμένα'' σε σχέση με τα σημερινά PCs) σύνολο από (πολλές) ντουλάπες οι οποίες ήταν τοποθετημένες σε ένα τεράστιο δωμάτιο με όλα τα ειδη τεχνικών και μηχανικών να το λειτουργούν.

Βασικά, ο ENIAC δεν είχε κανένα κουτί. Εάν αναγκαζόταν κάποιος να περιγράψει το κουτί του ENIAC το καλύτερο που μπορούσε να κάνει είναι να πάρει μερικές φωτογραφίες από το δωμάτιο στο οποίο ήταν τοποθετημένος. Η συσκευή απαιτούσε συντήρηση ''non-stop'', λόγω των radio tubes που χρησιμοποιούσε τα οποία αποτύγχαναν πολύ συχνά.

Από τεράστια δωμάτια στους προσωπικούς υπολογιστές


Κάπου κοντά πριν από την έναρξη των 60's, οι λυχνίες αντικαταστάθηκαν από διπολικά τρανζίστορ επαφής. Αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα, διότι αυτό επέτρεψε του υπολογιστές δεύτερης γενιάς να μειώσουν κατά πολύ το συνολικό τους μέγεθος, και φυσικά να ''αποθηκεύονται'' σε συνήθη PC Cases.

Η IBM ήταν από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη, εταιρείες που παρήγαγε μαζικός έναν πραγματικά προσωπικό υπολογιστή ο οποίος μπορούσε να διαφημιστεί και να πουληθεί σε όποιον μπορούσε να τον αντέξει από οικονομικής πλευράς (το συνολικό κόστος ανερχόταν στα $3.000, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων επιπλέον χαρακτηριστικών [γέλια]). Η ονομασία του ήταν IBM 5150 και ερχόταν με μια VDU (ή αλλιώς monitor), ένα πληκτρολόγιο και φυσικά τη μονάδα.

Κάθε μέρος του υπολογιστή αυτού ήταν εγκιβωτισμένο σε ένα λευκό και σχετικά ογκώδες κουτί και ακόμα και ο πληκτρολόγιό του ήταν εξαιρετικά βαρύ. Δεν υπήρχε τίποτα το εντυπωσιακό στην εμφάνισή του. Αν κάποιος δεν είχε ιδέα για το τί είναι ένας υπολογιστής (κάτι το αρκετά συνηθισμένο την εποχή εκείνη) θα αναρωτιόταν ίσως για ποιο λόγο κάποιος χρησιμοποιούσε μια τόσο μικρή τηλεόραση και για ποιο λόγο έχει μια γραφομηχανή στο μπροστινό της μέρος.

Σε εκείνα τα χρόνια, η εξέλιξη της υπολογιστικής δύναμης ήταν ο κύριος στόχος για κάθε νέα μοντέλο υπολογιστή που έβγαινε στην αγορά. Τα τότε κουτιά το μόνο που έπρεπε να κάνουν είναι να προσφέρουν μια ασφαλή θέση για τον υπολογιστή και βασικό αερισμό, έτσι ώστε τα μέρη να λειτουργούν σωστά. Σε εκείνες τις μέρες, μπορούσε κάποιος να στιγματίσει επιτόπου έναν υπολογιστή με μεγάλη ευκολία, αφού οι υπολογιστές αυτής της εποχής διατηρούσαν όλοι ένα και μόνο σχήμα-πρότυπο με σχεδόν ανύπαρκτες ατομικές διαφορές.

The rising


Καθώς ο χρόνος περνούσε, οι υπολογιστές άρχισαν να γίνονται πιο ''κάθετοι'' (κυριολεκτική σημασία). Στα μέσα των 90's, η Intel λάνσαρε για πρώτη φορά το ATX (Advanced Technology Extended) Form Factor το οποίο είναι αυτό που χρησιμοποιείται ευρέως στη σημερινή εποχή. Το ATX FF (Form Factor) σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει το παλιό πια AT form factor και κατάφερε να λύσει κάποια από τα πολλά ενοχλητικά μειονεκτήματά του. Το γεγονός είναι ότι ακόμα και σήμερα το πρότυπο ATX είναι το πιο διαδεδομένο και ευρέως χρησιμοποιούμενο μεταξύ των κατασκευαστών υπολογιστών (αν και υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις που αποτελούν εξαιρέσεις του κανόνα, όπως τα BTX συστήματα που κατασκευάζει η DELL). Το ATX χρησιμοποιείτο και συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως το κύριο πρότυπο για τους κατασκευαστές μητρικών και κουτιών έτσι ώστε οι άνθρωποι που κατασκευάζουν μόνοι τους τους υπολογιστές τους, ή τα αναβαθμίζουν να μην συναντήσουν πρόβλημα συμβατότητας.

Από το 1995 και ύστερα, αυτός ήταν ο κυρίαρχος Form Factor που χρησιμοποιείται για το σχεδιασμό και κατασκευή PC Cases. Στις αρχές του νέου αιώνα, γύρω στο 2000, όπου το ATX είχε αποδείξει πλήρως την επιτυχία του και η επεξεργαστική ισχύς δεν ήταν πια πρόβλημα, οι τότε κατασκευαστές κουτιών για υπολογιστές άρχισαν να σκέφτονται το πως μπορούν να κάνουν τους υπολογιστές πιο ελκυστικούς. Αυτή ήταν η στιγμή όπου τα βαρετά, ανιαρά μπεζ κουτιά συνάντησαν τους μαύρους αδερφούς τους. Ο ''ρατσισμός'' δεν αποτελούσε πρόβλημα σε αυτή τη περίπτωση. Αν και πέρασε ένα σεβαστό ποσό χρόνου έτσι ώστε η κατασκευή σκούρων κουτιών να ευρεωθεί, μετά από λίγο καιρό οι Computer Builders (οι περισσότεροι αυτών, enthusiasts) ''αγκάλιασαν'' το ελκυστικός χρωματισμένο Case το οποίο από κάποιο σημείο και μετά άρχισε να υιοθετεί custom σχηματισμούς (όπως το Asus Vento).